Tajwidwoordenlijst - les 26

Inleiding

Vandaag zijn we aangekomen bij de laatste Tajwidles van onze cursus om de correcte recitatie van de Heilige Koran te leren.

In ongeveer twintig Tajwidlessen hebben we verschillende regels bestudeerd en nauwkeurige Arabische vaktermen geïntroduceerd, die we naar het Nederlands hebben vertaald en uitgelegd.

Hieronder vindt u een woordenlijst met de meeste termen die in deze Tajwidregels zijn gebruikt. Deze lijst kan u goed helpen wanneer u moeite hebt om een bepaald begrip te begrijpen.

Woordenlijst

Stoppen – وَقْفٌ: het onderbreken van de recitatie door aan het einde van een Koranwoord de adem in te houden.

Bepaald lidwoord – ال: het wordt gevormd door de twee voorgevoegde letters ال aan een zelfstandig naamwoord toe te voegen. Het komt overeen met de Nederlandse bepaalde lidwoorden ‘de’ en ‘het’.

Assimilatie – الإِدْغام: het samensmelten of assimileren van letters tijdens de uitspraak.

Basmala – البَسْمَلةُ: de formule die betekent: in de Naam van Allah, de Meest Barmhartige, de Meest Genadevolle.

Eigenschap – صِفَة: de manier waarop een Arabische letter wordt uitgesproken. De eigenschappen van een letter zorgen ervoor dat iedere letter een eigen en unieke klank krijgt. Zie Tajwidlessen 6 en 7.

Omzetting – الإِقْلاب: het veranderen van de oorspronkelijke klank of het articulatiepunt. De Nun Sakin – نْ – of de tanwin wordt daarbij omgezet in een Mim – م.

Shadda – شَدَّة: de verdubbeling van een Arabische letter. Dit wordt aangeduid door het teken ـّ boven de verdubbelde letter.

Damma – الضَمَّةُ: een korte klinker in het Arabisch die boven de medeklinker wordt geschreven. Zij vertegenwoordigt de korte klank ‘oe’, duurt één tel en wordt als volgt geschreven: ُ.

Verborgen uitspraak – الإِخْفاء: het gedeeltelijk verbergen van de klank van de Nun Sakin – نْ –, de tanwin of de letter Mim – م.

Fatha – الفَتْحَة: een korte Arabische klinker die boven de medeklinker wordt geschreven. Zij vertegenwoordigt de korte klank ‘a’, duurt één tel en wordt als volgt geschreven: ـَ.

Hadr – حَدْرٌ: een snelle en vloeiende recitatie van de Heilige Koran.

Smeekbede – دُعاء: het aanroepen van Allah alleen, met als doel Hem te aanbidden en dichter tot Hem te komen.

Kasra – كَسْرة: een korte Arabische klinker die onder de medeklinker wordt geschreven. Zij vertegenwoordigt de korte klank ‘i’, duurt één tel en wordt als volgt geschreven: ـِ.

Doorlezen – وَصْلٌ: het tegenovergestelde van stoppen. Het betekent dat twee verzen zonder onderbreking met elkaar worden verbonden.

Nasalisatie – غُنَّة: een klank die via de neus wordt voortgebracht zonder gebruik van de tong. De duur ervan bedraagt twee tellen. Deze klank komt voornamelijk voor bij de Arabische letters Nun – ن – en Mim – م.

Articulatiepunt – مَخْرَجٌ: de plaats waaruit de klank van een Arabische letter voortkomt.

Verlenging – المَدُّ: het verlengen van de klank van een klinker.

Duidelijke uitspraak – إَظْهار: het duidelijk uitspreken van een Arabische letter zonder nasalisatie.

Onjuiste uitspraak – لَحْنٌ: de onjuiste uitspraak van een letter.

Neerknieling – سَجْدَة: het verrichten van een neerknieling bij het lezen van bepaalde verzen van de Heilige Koran.

Bescherming zoeken – تَعَوُّذٌ: de formule die vóór belangrijke handelingen en vóór de Koranrecitatie wordt uitgesproken. Door deze formule uit te spreken, vraagt men Allah om bescherming.

Sukun – سُكون: de afwezigheid van een klinker op een Arabische letter.

Tadwir – تَدْوير: een recitatietempo dat tussen at-Tahqiq en al-Hadr ligt.

Tahqiq – تَحْقيق: een langzame en nauwkeurige recitatie van de Heilige Koran.

Tajwid – تَجْويد: letterlijk het verbeteren of mooier maken. Het verwijst naar de correcte uitspraak van de letters en woorden van de Koran.

Tanwin – تَنْوين: de verdubbeling van de eindklinker van een woord.

Tartil – تَرْتيل: een beheerste, duidelijke en ritmische recitatie van de Heilige Koran.

Klinker – حَرَكَة: het Arabisch kent drie basisklinkers. Deze kunnen kort of lang zijn.